Sigur Ros
Het is even wennen met de nieuwe van de Sigurtjes. De muziek is verstild, nog stiller dan anders maar de plaat begint na een aantal luisterbeurten langzaamaan te groeien. Geduld en regelmatig luisteren is het devies.
Zin van de dag
One thing I have seen this week is that God loves beauty. Everything he
makes is lovely. The clouds, the tumbling river, the waving lake, the
soaring eagle, the slender blade of grass, the whispering of the wind, the
fluttering butterfly, this graceful transparent nameless child of the lake
which clings to my window for an hour and vanishes for ever.
Frank Laubach op de Filipijnen; 24 mei 1930
Déjà vu
Het was de zondag voor Pasen, het begin van de goede week. ’s Middags liep ik de neogotische kerk van Oudewater binnen, het stadje waar twee eeuwen lang nauwgezet onderzoek gedaan werd naar heksen door ze op basis van hun gewicht te keuren en hun daarna veilig te stellen. Het kerkgebouw werd gerenoveerd zodat er op verschillende plekken tekenen van de verbouwing zichtbaar waren. Houten stellages, enorme houten schotten die het middenschip van het koor afzonderden en grote lege muren. Het had een vervreemdend effect: de kerk deed denken aan middeleeuwse plek, was overduidelijk aan het eind van de negentiende eeuw gebouwd en werd in de 21e eeuw gerenoveerd. Maar ik kwam niet om architectuur te bewonderen, er werd een klassiek concert gegeven, stukken van Brückner en na de pauze het Requiem van Fauré. Ik was tevreden met mezelf, ik zou mij een middag lang onderdompelen in hoge cultuur en het strijdgewoel op de voetbalvelden achteloos negeren.
Het concert was mooi, Brückner verrassend goed en tijdens de pauze werd er zelfs wijn geschonken. Het koor zong het Requiem na de pauze vanaf het balkon bij het orgel. Hoog verheven en van achteren. De meeste mensen bleven zitten en staarden naar een leeg podium maar sommigen draaiden hun stoel om zodat ze het koor op een natuurlijke manier konden horen. Halverwege het Requiem keek ik opeens in het gezicht van W.G. Sebald die in 2001 bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Ik keek nog een keer goed maar het was hem echt, hij keek schuin omhoog en luisterde aandachtig. Na afloop kon ik hem misschien vragen om te poseren voor een foto, hem eerst uitleggen dat hij op een groot schrijver leek en dan een digitale afdruk maken.
Ik moest denken aan die keer dat Max Sebald in de bus zat op weg naar Riva. “Vlak voor vertrek, om vijf voor half twee stapte er een jongen van een jaar of vijftien in, die griezelig veel leek op de foto’s van Kafka als opgroeiende scholier. En alsof dat nog niet genoeg was, had hij ook nog een tweelingbroer die, voor zover ik in mijn ontzetting kon vaststellen, zich in niets van hem onderscheidde.” Sebald vindt de moed om een gesprek aan te knopen met de jongens en later met hun ouders. Hij legt zelfs uit dat Franz Kafka in 1913 in Riva was komen kuren, maar het mocht niet baten. “Toen ik ten slotte, om alle mogelijke verdenking die zij tegen mij koesterden weg te nemen, zei dat het mij al voldoende zou zijn als ze zonder hun naam of adres te noemen een foto van hun zonen naar mij in Engeland wilden sturen zodra ze na hun vakantie weer thuis in Sicilië zouden zijn, was het hun, zo merkte ik heel goed, volkomen duidelijk dat het bij mij alleen maar kon gaan om een Engels pederast die voor zijn zogenaamde genoegen in Italië rondreisde.’
Na afloop van het Requiem, waar ik niet zo veel van mee had gekregen, ging ik op zoek naar de dubbelganger van Sebald, gewapend met mijn smart phone. Maar hoe ik ook zocht, hij leek in rook te zijn opgegaan.
Teloorgang
Er is veel ophef over het boek. De teloorgang van Selexyz gaat veel mensen aan het hart en heeft veel stof doen opwaaien. Ze hadden veel eerder moeten inspelen op de verkoop via internet, zeggen sommigen. Het fysieke boek zal grotendeels verdwijnen, zeggen anderen. De opmars van het e-boek is niet meer te stoppen en straks leest iedereen zijn teksten op flinterdunne tablets. Weer anderen wijten de recessie in boekenland aan de voortschrijdende ontlezing. Mensen lezen niet of nauwelijks meer.
En eerlijk gezegd, als ik mijn oor te luisteren leg, dan merk ik dat nog weinig mensen een boek pakken en nauwelijks nog weten wie die boeken schrijft. Een enkeling koopt nog een literaire thriller voor de vakantie maar de rest van het jaar heeft iedereen het druk. Veel te druk.
Over tien of twintig jaar moeten we het doen met de verstilde schilderijen van lezende mensen (jwl brengt op zijn blog een indrukwekkende serie over lezen en kijken bij elkaar). En met de onderstaande video over het proces van het maken van een boek. Een boek lezen wordt wellicht nostalgisch sentiment, net zoals het luisteren naar een lp (tegenwoordig vinyl genoemd) en binnenkort de cd.
Postkantoor
Ik laat mijn werktas staan
en spoel de dag met een
groot glas water schoon
ik laat mijn bord onaangeroerd
breek het brood en drink de wijn wat later
en ga op zoek naar een mompelend begin
ik loop over wat woorden de woonkamer uit
en vind aan de overkant van het gazon
een onbeduidend nieuw geluid
bij het postkantoor om de hoek
lever ik mijn leven in
stempel het af met geronnen druppels bloed
en val in droge letters uiteen
ik vermenigvuldig de gastvrije grond
en wacht zeven jaar totdat ik weer bovenkom
© r.korfker
Rechte lijn
Het leven ontwikkelt zich langs een lineaire lijn met een beginpunt en een eindpunt. Toch vind ik het altijd prettig om te ontdekken dat dit slechts een gedachte is, een concept waar vooral mensen op de beurs zich rigide aan vasthouden (voor het gemak sla ik de treinconducteur even over). Voor hetzelfde geld ontwikkelt mijn leven zich circulair.
Vandaag las ik, “In Boijmans van Beuningen wordt een neergestort vliegtuig geëxposeerd. Het is gemaakt door Joost Conijn, die ook een houten auto met een houtvergasser heeft gebouwd, een achteruit rijdende fiets en een woestijnhek van autodeuren dat zich opent als je over een pin rijdt (maar dat gebeurt nooit, want het staat in een eindeloze woestijn waar geen auto komt).”
